September 11th, 2013

Креветки

Скучающий патологоанатом о влиянии помидоров на творчество.

Второй день закатываем аджику. Дармовые помидоры (две тысячи беларуских рублей за килограмм) - категорически мешают творческому мышлению в осмыслении поездки. С утра по два-три предложения пишу вторую часть  отчёта за 31 августа.  Получается, мне кажется неплохо. Я помню о своем обещании, но семь килограмм очередных перекрученных на мясорубке и кипящий в этот момент помидоров - не дают полностью сосредоточится на творческом ( не побоюсь этого слова) процессе.  Приношу извинения, ожидающим. До конца дня не обещаю, но постараюсь. С уважением.

Другі дзень закочваем аджыку. Дармвыя памідоры (дзве тысячы беларускіх рублёў за кілаграм) - катэгарычна замінаюць творчаму мысленню ў асэнсаванні паездкі. З раніцы па два-тры сказы пішу другую частку справаздачы за 31 жніўня. Атрымліваецца, мне здаецца нядрэнна. Я памятаю пра сваё абяцанне, але сем кілаграм чарговых перакручаных на мясасечцы і кіпячы ў гэты момант памідораў - не даюць цалкам засяродзіцца на творчым ( не пабаюся гэтага слова) працэсе. Прыношу выбачэнні, тым, хто чакае. Да канца дня не абяцаю, але паспрабую. З павагай.

promo padolski июль 27, 2013 21:05 9
Buy for 10 tokens
Рассмотрю предложения по написанию материала по организованному вами блог-туру и другие разумные формы взаимовыгодного сотрудничества с одновременной подачей на страницах ЖЖ и официальной открытой группы Padolski в "Одноклассниках" https://www.ok.ru/padolski и других моих площадках. На этот…
Креветки

Скучающий патологоанатом о ЗАГСе, громких разговорах, активной медитации и о Чернобыле.

31 августа 2013 г.

2 часть.

Не успел автобус остановиться на первом перекрёстке, а я ощутил какое-то внутреннее беспокойство. Чего-то не хватало. Наши места в автобусе были с правой стороны по ходу движения, во втором ряду. Видимо, кто-то отказался от брони. Обычно наши путешествия в автобусах проходили во второй половине автобуса в более неформальной обстановке. Теперь мы сидели во втором ряду перед большим экраном дороги. Впереди на не обозначенных нумерацией сидениях,   сидел какой-то дядька в кепке, с лева же, в таком-же первом ряду так же без обозначений мест, уселся вида простого работяги снаружи,   сухощавый мужчинка лет сорока без каких-либо вещей. "Наверняка водитель, коллега нашего", - подумал я. Частенько так и бывало, подъезжали домой, в сателитные деревни нашего мегаполиса. Дорога обещала быть скучной до второго перекрёстка, пока наш автобус, слегка не "подрезали" слева.

Дядечка в кепке, видимо, был отличником в группе на занятиях "как заводить себе друзей" и начав разговор с правил дорожного движения и особенности сексуальной направленности некоторых водил, к перекрёстку у завода измерительных приборов, спокойно разговаривал на "ты" как с водителем автобуса, так и со своим соседом -работягой слева. Услышав привычный громкий разговор, прерывающий звук музыкальной радиостанции в автомагнитоле и работающий мотор, я наконец-таки ощутил себя " в своей тарелке". Ибо ещё не один раз дневной переезд в автобусе (да и в поездах в Чернигов) на дальние расстояния, не обходился без привычного громкого разговора соседей, перекрывающего даже монотонное звучание аудио книги в наушниках. А потому, перестав улавливать на слух нить воспоминаний бывшего генерала Сталинской разведки, Павла Судапалатова, я выключил телефон и попытался провести активную медитацию "на восприятие окружающего без осмысления". Однако, неосмыслённый анализ шума мотора, как части окружающего Сущего, активно и насильно разрезал звук громко произносящихся букв, складывающихся в отдельные слова и предложения, как нож в масло, входящие в мою мозговую коробку, оттесняя внутреннее "О-о-о-о-м-м-м-!".  

До моста через реку, я уже насильно был обсеменён информацией, о том, что, показавшийся водителем того же автопарка, что и сидящий за рулём, сухощавый "сорокалет" - нелегальный украинский рабочий, работающий на восстановлении "того-самого" ЗАГСА, который ещё будем проезжать. Что они делают крыльцо, а потом примутся за внутреннею отделку. Что после этой работы они перейдут на кровельные работы "церкви напротив". О том, что в Чернигове и в России "ловить не чего". О том, что в месяц имеют "шесть-восемь" боюсь предположить чего (к чему было мое трёхлетие в медицинском училище, шестилетие в медицинском институте, практический медицинский стаж начиная с 1991 года, если я я имею столько, а то и меньше?). О том, что в Чернобыле больше двухсот-трёхсот долларов заработать не реально. И так далее и тому подобное. Мою активную медитацию на восприятии разговора, да и сам разговор, прервал небритого вида молодой человек, попросивший остановить водителя для того, что бы ослабить давление в мочевом пузыре недоезжая нескольких километров до границы….

Конец второй части отчёта за 31 августа. Продолжение следует…..

31 жніўня 2013 г.

2 частка.

Не паспеў аўтобус спыніцца на першым скрыжаванні, а я адчуў нейкую ўнутраную турботу. Чагосьці бракавала. Нашы месцы ў аўтобусе былі з правага боку па ходзе руху, у другім шэрагу. Мабыць, хтосьці адмовіўся ад брані. Звычайна нашы вандраванні ў аўтобусах праходзілі ў другой палове аўтобуса ў больш нефармальным становішчы. Зараз мы сядзелі ў другім шэрагу перад вялікім экранам дарогі. Наперадзе на не пазначаных нумарацыяй сядушках,   сядзеў нейкі дзядзька ў кепцы, з лева ж, у такім-жа першым шэрагу, гэтак жа без пазначэнняў месцаў, усеўся выгляду простага рабацягі знадворку,   сухарлявы мужчынка гадоў сарака без якіх-небудзь рэчаў. "Напэўна кіроўца, калега нашага", - падумаў я. Часцяком так і хаджала, пад'язджалі дахаты, у сатэлітныя вёскі нашага мегаполіса. Дарога абяцала быць сумнай да другога скрыжавання, пакуль наш аўтобус, злёгку не "падразалі" злева.

Дзядзечка ў кепцы, мабыць, быў выдатнікам у групе на занятках "як заводзіць сабе сяброў" і пачаўшы гутарку правіл дарожнага руху і асаблівасці сэксуальнай скіраванасці некаторых вадзіл, да скрыжавання ў завода вымяральных прыбораў, спакойна размаўляў на "ты" як з кіроўцам аўтобуса, так і са сваім суседам -рабацягам злева. Пачуўшы звыклую гучную гутарку, перарываючую гук музычнай радыёстанцыі ў аўтамагнітоле і працуючы матор, я нарэшце-ткі адчуў сябе " ў сваёй талерцы". Бо яшчэ не адзін раз дзённы пераезд у аўтобусе (ды і ў цягніках у Чарнігаў) на далёкія адлегласці, не абыходзіўся без звыклай гучнай гутаркі суседзяў, перакрываучай нават манатоннае гучанне аўдыёкнігі ў слухаўках. А таму, перастаўшы ўлоўліваць на слых нітку ўспамінаў былога генерала Сталінскай выведкі, Паўла Судапалатава, я выключыў тэлефон і паспрабаваў правесці актыўную медытацыю "на ўспрыманне атачальнага без асэнсавання". Аднак, неасэнсаваны аналіз шуму матора, як часткі атачальнага Існага, актыўна і сілком разразаў гук гучна прамаўляючыхся літар, складваючыхся ў асобныя словы і прапановы, як нож у масла, ўваходзячы у маю мазгавую скрынку, адціскаючы ўнутранае "О-о-о-о-м-м-м-!".  

Да моста праз раку, я ўжо сілком быў засеяны інфармацыяй, пра тое, што, здаўшыйся па-першасцi кіроўцам таго ж аўтапарка, што і прысутны за рулём, сухарлявы "сорокалет" - нелегальны ўкраінскі рабочы, што працуе на аднаўленні "тога-самага" ЗАГСА, які яшчэ будзем праязджаць. Што яны робяць ганак, а потым прымуцца за ўнутранаю аздабленне. Што пасля гэтай працы яны пяройдуць на дахавыя працы "царквы насупраць". Пра тое, што ў Чарнігаве і ў Расіі "лавіць не чаго". Пра тое, што ў месяц маюць "шэсць-восем" баюся выказаць здагадку чаго (навошта было маё трохгоддзе ў медыцынскай вучэльні, шасцігоддзе ў медыцынскім інстытуце, практычны медыцынскі стаж пачынальна з 1991 гада, калі я я маю гэтулькі, а то і менш?). Пра тое, што ў Чарнобылі больш двухсот-трохсот даляраў зарабіць не рэальна. І гэтак далей і таму падобнае. Маю актыўную медытацыю на ўспрыманне гутаркі, ды і сама гутарка, перапынілася няголенага выгляду маладым чалавекам, які папытаў спыніць кіроўцу для таго, што б прыслабіць ціск у мачавой бурбалцы нездалёк на некалькі кіламетраў да мяжы….

Канец другой часткі справаздачы за 31 жніўня. Працяг будзе..