padolski (padolski) wrote,
padolski
padolski

Скучающий патологоанатом о ЗАГСе, громких разговорах, активной медитации и о Чернобыле.

31 августа 2013 г.

2 часть.

Не успел автобус остановиться на первом перекрёстке, а я ощутил какое-то внутреннее беспокойство. Чего-то не хватало. Наши места в автобусе были с правой стороны по ходу движения, во втором ряду. Видимо, кто-то отказался от брони. Обычно наши путешествия в автобусах проходили во второй половине автобуса в более неформальной обстановке. Теперь мы сидели во втором ряду перед большим экраном дороги. Впереди на не обозначенных нумерацией сидениях,   сидел какой-то дядька в кепке, с лева же, в таком-же первом ряду так же без обозначений мест, уселся вида простого работяги снаружи,   сухощавый мужчинка лет сорока без каких-либо вещей. "Наверняка водитель, коллега нашего", - подумал я. Частенько так и бывало, подъезжали домой, в сателитные деревни нашего мегаполиса. Дорога обещала быть скучной до второго перекрёстка, пока наш автобус, слегка не "подрезали" слева.

Дядечка в кепке, видимо, был отличником в группе на занятиях "как заводить себе друзей" и начав разговор с правил дорожного движения и особенности сексуальной направленности некоторых водил, к перекрёстку у завода измерительных приборов, спокойно разговаривал на "ты" как с водителем автобуса, так и со своим соседом -работягой слева. Услышав привычный громкий разговор, прерывающий звук музыкальной радиостанции в автомагнитоле и работающий мотор, я наконец-таки ощутил себя " в своей тарелке". Ибо ещё не один раз дневной переезд в автобусе (да и в поездах в Чернигов) на дальние расстояния, не обходился без привычного громкого разговора соседей, перекрывающего даже монотонное звучание аудио книги в наушниках. А потому, перестав улавливать на слух нить воспоминаний бывшего генерала Сталинской разведки, Павла Судапалатова, я выключил телефон и попытался провести активную медитацию "на восприятие окружающего без осмысления". Однако, неосмыслённый анализ шума мотора, как части окружающего Сущего, активно и насильно разрезал звук громко произносящихся букв, складывающихся в отдельные слова и предложения, как нож в масло, входящие в мою мозговую коробку, оттесняя внутреннее "О-о-о-о-м-м-м-!".  

До моста через реку, я уже насильно был обсеменён информацией, о том, что, показавшийся водителем того же автопарка, что и сидящий за рулём, сухощавый "сорокалет" - нелегальный украинский рабочий, работающий на восстановлении "того-самого" ЗАГСА, который ещё будем проезжать. Что они делают крыльцо, а потом примутся за внутреннею отделку. Что после этой работы они перейдут на кровельные работы "церкви напротив". О том, что в Чернигове и в России "ловить не чего". О том, что в месяц имеют "шесть-восемь" боюсь предположить чего (к чему было мое трёхлетие в медицинском училище, шестилетие в медицинском институте, практический медицинский стаж начиная с 1991 года, если я я имею столько, а то и меньше?). О том, что в Чернобыле больше двухсот-трёхсот долларов заработать не реально. И так далее и тому подобное. Мою активную медитацию на восприятии разговора, да и сам разговор, прервал небритого вида молодой человек, попросивший остановить водителя для того, что бы ослабить давление в мочевом пузыре недоезжая нескольких километров до границы….

Конец второй части отчёта за 31 августа. Продолжение следует…..

31 жніўня 2013 г.

2 частка.

Не паспеў аўтобус спыніцца на першым скрыжаванні, а я адчуў нейкую ўнутраную турботу. Чагосьці бракавала. Нашы месцы ў аўтобусе былі з правага боку па ходзе руху, у другім шэрагу. Мабыць, хтосьці адмовіўся ад брані. Звычайна нашы вандраванні ў аўтобусах праходзілі ў другой палове аўтобуса ў больш нефармальным становішчы. Зараз мы сядзелі ў другім шэрагу перад вялікім экранам дарогі. Наперадзе на не пазначаных нумарацыяй сядушках,   сядзеў нейкі дзядзька ў кепцы, з лева ж, у такім-жа першым шэрагу, гэтак жа без пазначэнняў месцаў, усеўся выгляду простага рабацягі знадворку,   сухарлявы мужчынка гадоў сарака без якіх-небудзь рэчаў. "Напэўна кіроўца, калега нашага", - падумаў я. Часцяком так і хаджала, пад'язджалі дахаты, у сатэлітныя вёскі нашага мегаполіса. Дарога абяцала быць сумнай да другога скрыжавання, пакуль наш аўтобус, злёгку не "падразалі" злева.

Дзядзечка ў кепцы, мабыць, быў выдатнікам у групе на занятках "як заводзіць сабе сяброў" і пачаўшы гутарку правіл дарожнага руху і асаблівасці сэксуальнай скіраванасці некаторых вадзіл, да скрыжавання ў завода вымяральных прыбораў, спакойна размаўляў на "ты" як з кіроўцам аўтобуса, так і са сваім суседам -рабацягам злева. Пачуўшы звыклую гучную гутарку, перарываючую гук музычнай радыёстанцыі ў аўтамагнітоле і працуючы матор, я нарэшце-ткі адчуў сябе " ў сваёй талерцы". Бо яшчэ не адзін раз дзённы пераезд у аўтобусе (ды і ў цягніках у Чарнігаў) на далёкія адлегласці, не абыходзіўся без звыклай гучнай гутаркі суседзяў, перакрываучай нават манатоннае гучанне аўдыёкнігі ў слухаўках. А таму, перастаўшы ўлоўліваць на слых нітку ўспамінаў былога генерала Сталінскай выведкі, Паўла Судапалатава, я выключыў тэлефон і паспрабаваў правесці актыўную медытацыю "на ўспрыманне атачальнага без асэнсавання". Аднак, неасэнсаваны аналіз шуму матора, як часткі атачальнага Існага, актыўна і сілком разразаў гук гучна прамаўляючыхся літар, складваючыхся ў асобныя словы і прапановы, як нож у масла, ўваходзячы у маю мазгавую скрынку, адціскаючы ўнутранае "О-о-о-о-м-м-м-!".  

Да моста праз раку, я ўжо сілком быў засеяны інфармацыяй, пра тое, што, здаўшыйся па-першасцi кіроўцам таго ж аўтапарка, што і прысутны за рулём, сухарлявы "сорокалет" - нелегальны ўкраінскі рабочы, што працуе на аднаўленні "тога-самага" ЗАГСА, які яшчэ будзем праязджаць. Што яны робяць ганак, а потым прымуцца за ўнутранаю аздабленне. Што пасля гэтай працы яны пяройдуць на дахавыя працы "царквы насупраць". Пра тое, што ў Чарнігаве і ў Расіі "лавіць не чаго". Пра тое, што ў месяц маюць "шэсць-восем" баюся выказаць здагадку чаго (навошта было маё трохгоддзе ў медыцынскай вучэльні, шасцігоддзе ў медыцынскім інстытуце, практычны медыцынскі стаж пачынальна з 1991 гада, калі я я маю гэтулькі, а то і менш?). Пра тое, што ў Чарнобылі больш двухсот-трохсот даляраў зарабіць не рэальна. І гэтак далей і таму падобнае. Маю актыўную медытацыю на ўспрыманне гутаркі, ды і сама гутарка, перапынілася няголенага выгляду маладым чалавекам, які папытаў спыніць кіроўцу для таго, што б прыслабіць ціск у мачавой бурбалцы нездалёк на некалькі кіламетраў да мяжы….

Канец другой часткі справаздачы за 31 жніўня. Працяг будзе..

Tags: Чернобыль, громкие разговоры, медитация
Subscribe
promo padolski июль 27, 2013 21:05 9
Buy for 10 tokens
Рассмотрю предложения по написанию материала по организованному вами блог-туру и другие разумные формы взаимовыгодного сотрудничества с одновременной подачей на страницах ЖЖ и официальной открытой группы Padolski в "Одноклассниках" https://www.ok.ru/padolski и других моих площадках. На этот…
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments