padolski (padolski) wrote,
padolski
padolski

Псіхіятр, Паэт, Патрыёт.

вулах
У "стромкія" дзевяностыя годы мінулага стагоддзя лёс зрабіў для мяне падарунак - знаёмства з выдатным чалавекам, лекарам-псіхіятрам Вулахам Анатолем Лейбавічам.  Выдатным для мяне ён быў, першым чынам, любоўю да ўсяго беларускага і вольнай размовай на чыстай літаратурнай беларускай мове.
Для мяне тады яшчэ ідучага да ўсведамлення сябе, як беларуса, гэта быў прыклад патрыятызму і глубокай павагі чалавека да традыцый і гісторыі той зямлі, якая стала  другім домам пры поўным захаванні сваёй ідэнтычнасці.
На мае першыя і нясмелыя спробы павольнай размовы па-беларуску, падбадзёрваючы мяне ў маіх распачынаннях, ён параіў не саромецца нават відавочных памылак у словах. На гэта я ў жарце сказаў, што баюся праславіцца нацыяналістам. Ён звонка засмяяўся і даслоўна сказаў наступнае: "Ужо каго-каго, але мяне цяжэй усяго абвінаваціць у беларускім нацыяналізме, хоць, асцерагаючыся гэтага слова, людзі часта падменьваюць паняцці "нацыяналізм" і "нацызм". А гэта абсалютна розныя рэчы"
…Мудры чалавек з юнацкай душой і бліскучым талентам паэта, загінулы так недарэчна і заўчасна ў 2000 годзе…
Зараз, перачытваючы яго вершы, кожны раз знаходжу штосьці новае для сябе:

***
Двуязычье мое непростое -
Два родных неродных языка.
И без них я так малого стою,
Что тому удивляюсь слегка.

Русский - всех моих мыслей основа
И язык моих нынешних дней.
Рядом с ним - беларуская мова -
Память детства и школы моей.

Но внимательным взглядом увидишь
Слезы ты у меня на глазах,
Как услышу я старенький идиш,
Что так редок теперь на устах.

Голос матери, голос народа,
Что меня народил в этот свет
И сквозь долгие, тяжкие годы
Мне язык передал, как завет.

Жаль, что память порой уж не может
Подсказать мне значение слов.
Я забыл тот язык, только все же
Средь моих он душевных основ.

И во сне, хоть с годами все тише,
Сердцу чудится, что вдалеке
Я знакомую песенку слышу
На чужом, но родном языке


А гэта, цалкам можна назваць прароцкім:

            ***
     Жив ем в преддверии войны,
     До срока не осознавая,
     Что даже в царстве тишины
     Мы рядом с нею пребываем.
     Не дай Господь допить до дна
     Ее недопитую чашу,
     Хоть слаще старого вина
     Нам новизна хмельная наша.
     Я знаю, все провидцы лгут,
     Кто невзначай, а кто нарочно.
     Их не оценят, не поймут,
     А не простят, уж это точно.
     И я, в провидцы не стремясь,
     Не подражая им нимало,
     Пытаюсь лишь с собою связь
     Восстановить в душе усталой.
     Но как уйти мне от беды,
     Ее предчувствия и знака,
     Ведь вижу я ее следы
     И без указок зодиака.
     Беда все явственней теперь
     К нам в двери и сердца стучится,
     И где-то, верь или не верь,
     Она уж перешла границы.
     А мы пока живем с тобой
     В том зыбком времени тревожном,
     Где каждый со своей судьбой
     Привычно ладит, сколь возможно.
     Но звон натянутой струны
     Звучит, сердца тоской сжимая.
     Живем в преддверии войны,
     Не чуя, не осознавая...

Вершы Анатоля Лейбавіча можна лёгка знайсці ў інтэрнэце і адкрыць для сябе гэтага паэта, што я і раю вам.  Вершы яго мудрыя і меладычныя. Шмат песень напісана на яго словы. Наколькі я памятаю (хай мяне паправяць у каментарах, калі не маю рацыю),  некаторыя з іх былі адзначаны ў савецкі час у перадачы "Песня года" за лепшае аўтарства. Апошняя складанка вершаў, якякую ён планаваў выпусціць (і знайсці яе лёгка ў інтэрнэце), прысвечана маці і па маёй асабістай адзнацы наогул годна раўнапраўнага размяшчэння на паліцы побач са складанкамі Цвятаевай, Ахматавай, Мандельштама, Пастэрнака, Багдановіча, Сыса.


               Витая в небесах
     Я водку пью, закусывая салом,
     И в гневе запускаю матерком,
     Но в небе надо мной скрипач Шагала,
     А рядом с ним невеста с женихом.
     Там козы из веселого местечка
     И странный мир далеких детских грез,
     Чудные, позабытые словечки:
     "А зох ун вэй", "а гиц ин паровоз".
     И кажется, что там в лазурном небе,
     Смеясь и плача над самим собой,
     Летает многомудрый, старый ребе
     Над крышами, над миром, над судьбой.
     Все это вызывает удивленье,
     Но осудить, приятель, не спеши
     Души моей еврейской раздвоенье,
     А может, единение души.
     Ведь мы со многим в жизни расстаемся
     И обретаем многое опять,
     А все-таки собою остаемся,
     Лишь продолжая в небесах летать.


У Гомелі быў і ёсць свой Шагал. Вечны супакой ён здабыў у Асаўцах. Анатоль Лейбавіч Вулах  годны памяці пра яго ў Гомелі. І веру, і ведаю, што ў чарадзе безаблічных батанічных назваў вуліц, калі-небудзь з'явіцца  вуліца Вулаха ў Гомелі, адна зшматлікіх,  услаўляючых сваіх лепшых гамельчукоў.  Паважаны чытач, не лянуецеся, знайдзіце ў пошукавіках залатыя макулінкі мудрасці свайго земляка. Сустрэнемся.



Г
Tags: Вулах, патриот, поэт, психиатр
Subscribe

Recent Posts from This Journal

promo padolski july 27, 2013 21:05 9
Buy for 10 tokens
Рассмотрю предложения по написанию материала по организованному вами блог-туру и другие разумные формы взаимовыгодного сотрудничества с одновременной подачей на страницах ЖЖ и официальной открытой группы Padolski в "Одноклассниках" https://www.ok.ru/padolski и других моих площадках. На этот…
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 32 comments