Патологоанатом Padolski: жизнь и смерть онлайн..

Патологоанатом Padolski: жизнь и смерть онлайн..

Previous Entry Share Next Entry
Скучающий патологоанатом об активных и пассивных начальниках...
Патологоанатомы
padolski
Вк Фб, Ок
А есть ещё одна градация начальников: активная и пассивная.
Это я имею в виду в отношении спорта, к которому нет равнодушных людей.
Тот, кто им не занимается, всё равно любит посмотреть его по телевизору. Будь то хоккей или фигурное катание, тяжёлая или лёгкая атлетика, чемпионат мира по шахматам или по экстремальным видам спорта.
Так вот. Активные начальники – за своим реальным увлечением и занятием определённым видом спорта ведут весь коллектив и косо смотрят на тех, кто проявляет равнодушие к спортивным наклонностям шефа.  И хорошо, если занятия начальника не принимают экстремальный характер: шахматы, бильярд, бег, разные виды тенниса. Если же начальник заболел альпинизмом промышленным или там парашютизмом с разными его вариациями  - тут жди сразу убывания в числе рабочего коллектива…
На этом фоне даже увлечение начальником дзюдо и другими видами боевых искусств – смотрятся безопасно.
Ну, там пару синяков, сломанная челюсть – и всё!!!
Максимум сотрясение мозга лёгкой степени. Но, это же,  не созерцание огромного синего неба, растёкшимися по камням или асфальту глазами - чем может закончиться увлечение экстремальностью …
Не менее страшная, а может и более, категория начальников именуемая как «пассивная». Опять же по отношению к спорту. Они ни одним видом спорта на теперешнем этапе не занимаются. Но, если заглянуть, как дедушка Фрейд в своё время заглядывал, под черепную коробку, туда, в подсознание – каких там только тараканов нет!!!
Скажем, не реализовавшись в свое время, там в художественной или спортивной гимнастике – они гнут весь коллектив во все стороны и с удовольствиями рассматривают ихние  (коллектифския) телодвижения.
Но бОльшая часть пассивных начальников  -  нереализованные спортивные судьи. Так и видишь у них во рту свисток и в руках секундомер. Я заметил, что большинство «спортивных судей» превалирует там, и по отношению к тем из работников,  где  и чьё начало рабочего дня по графику работ, составляемым экономистом или бухгалтером, не совпадает с началом трудовой деятельности. Причём, на тех работах, где начало работы совпадает с временем прихода на работу, такие «спортивные судьи» редкость, ибо работники в таких ситуациях сами, как правило, редко опаздывают, по причине возможных жалоб со стороны клиентов.
Другое дело в другом случае, когда никому кроме самого начальника до опоздания дел нет. Скажем, табелируемое время начала работы в восемь утра, а реальная работа  у специалиста начинается позже.  Это чаще всего связано с приготовлением рабочего места или материала к манипуляциям на предыдущем этапе. К примеру: печник пропалит печку, доведёт температуру стекла до требуемого, согласно инструкциям и только через час-два стеклодув включится в работу по превращению вязкой массы в предмет искусства. Охваченный экстазом вдохновения, стеклодув может работать даже и после официально табелируемого времени. Но это уже начальника, пассивного спортсмена,  не интересует. Лишённый вдохновения и мастерства, он знает зато, как реализовать свои  спортивно-судейские фантазии!!!
А для этого они (судьи)  пораньше всех прибегают на работу. Как правило,  их дома никто и ничто не держит, ибо нет у них Дома со всеми включаемыми в это слово компонентами – есть или пустые комнаты или комнаты,  заполненные непониманием и агрессией в отношении всех в нём живущих.  Они садятся у входа, достают секундомер, блокнот. Они готовы к  заполнению протокола финиширования. Причём, первые на финише его не интересуют – ибо он сам ПЕРВЫЙ. Его интересует та категория, которая не вкладывается в общепринятый норматив и приходит на работу с незначительным опозданием.  Зафиксировав время нажатием кнопки, они получают неописуемое удовольствие. Со временем приходит понятие разнообразия ощущений удовольствия и подобная практика начальника завораживает его. Страсть становится патологической. «Спортивный судья» уже не интересуется основной работой. Зато в способах фиксации опоздавших – ему нет равных. Развиваясь и совершенствуясь, он выбирает отдельный интересующий его психотип структурного объединения его предприятия, которое наиболее возбуждает и со временем переводит свое внимание только на него. Как правило, этот цех (отделение) прекрасно справляется со своей работой, однако с силу своей занятости, работяги  не всегда успевают лизоблюдничать и подчёркивать ведущую роль начальника и администрации в выполняемых ими показателях.  К этому следует добавить неформальные отношения внутри этого структурного подразделения, что вовсе не устраивает «спортивного судью», как руководителя, однако чрезвычайно возбуждает при «натягивании».  А если ещё и бригадир этого цеха – реальный конкурент администратору, то регулярное, а со временем и единственное «натягивание» этого коллектива из большого выбора филиалов, становится обязательным условием нормального поддержания адреналина и эндорфина в организме «спортивного судьи». Не только фиксация времени прихода на работу становится элементом игры. В «избранное» подразделение под различным предлогом внедряются  «крысы» с последующей организацией крысиных бегов и возни. Наблюдение за стравливанием между собой и вершение суда над ими, уже начинает принимать сакральный смысл. «Спортивный судья» ощущает себя уже мудрым библейским царём Соломоном. Можно только представить себе об ощущениях, получаемых от этого. Реальный женский оргазм, не говоря о мужском, здесь и рядом не стоял. Следующий этап развития «Спортивного судьи, если никто не остановит  – наверное ощущение Бога…
Боюсь представить ибо это действительно будет страшно……


А ёсць яшчэ адна градацыя начальнікаў: актыўная і пасіўная.
Гэта я маю на ўвазе ў стаўленні спорту, да якога няма абыякавых людзей.
Той, хто ім не займаецца, усё адно любіць паглядзець яго па тэлевізары. Няхай гэта будзе хакей ці фігурнае катанне, цяжкая ці лёгкая атлетыка, чэмпіянат свету па шахматах ці па экстрэмальных выглядах спорту.
Дык вось. Актыўныя начальнікі - за сваім рэальным захапленнем і заняткам пэўным выглядам спорту вядуць увесь калектыў і наперакос глядзяць на тых, хто выяўляе абыякавасць да спартовых схільнасцяў шэфа.  І добра, калі заняткі начальніка не прымаюць экстрэмальны характар: шахматы, більярд, бег, розныя выгляды тэніса. Калі ж начальнік захварэў альпінізмам прамысловым ці там парашуцізмам  з рознымі яго варыяцыямі  - тут чакай адразу змяншэння ў ліка працоўнага калектыва…
На гэтым фоне нават захапленне начальнікам дзюдо і іншымі выглядамі баявых мастацтваў - глядзяцца бяспечна.
Ну, там пара сінякоў, зламаная сківіца - і ўсё!!!
Максімум - скалынанне мозгу лёгкай ступені. Але, гэта ж,  не сузіранне велізарнага сіняга неба, расцякшыміся па камянях ці асфальту вачамі - чым можа скончыцца захапленне экстрэмальнасцю …
Не меней страшная, а можа і больш, катэгорыя начальнікаў названая як "пасіўная". Ізноў жа ў адносінах да спорту. Яны ніводным выглядам спорту на цяперашнім этапе не займаюцца. Але, калі зазірнуць, як дзядуля Фрэйд у свой час зазіраў, пад чэрапную скрынку, туды, у падсвядомасць - якіх там толькі прусакоў няма!!!
Скажам, не рэалізаваўшыся ў свой час, там у мастацкай ці спартовай гімнастыцы - яны хіляць увесь калектыў ва ўсе бакі і з задавальненнямі разглядаюць іх  (колектыфскія) рухі цела.
Але вялікая частка пасіўных начальнікаў  -  нерэалізаваныя спартовыя суддзі. Так і бачыш у іх у роце свісток і ў руках секундамер. Я заўважыў, што большасць "спартовых суддзяў" пераважае там, і ў адносінах да тых з працаўнікоў,  дзе  і чый пачатак працоўнага дня па графіку прац, які складаецца эканамістам ці бухгалтарам, не супадае з пачаткам працоўнай дзейнасці. Прычым, на тых працах, дзе пачатак працы супадае з часам прыходу на працу, такія "спартовыя суддзі" рэдкасць, бо працаўнікі ў такіх сітуацыях самі, як правіла, рэдка спазняюцца, па чынніку магчымых скарг з боку кліентаў.
Іншая справа ў іншым выпадку, калі нікому акрамя самага начальніка да спазнення спраў няма. Скажам, табеліруемы час пачатку працы ў восем раніцы, а рэальная праца  ў адмыслоўца пачынаецца пазней.  Гэта часцей за ўсё злучана з падрыхтоўкай працоўнага месца ці матэрыялу да маніпуляцый на папярэднім этапе. Да прыкладу: пячнік прапаліць печку, давядзе тэмпературу шкла да патрабаванага, паводле інструкцый і толькі праз гадзіну-две шкловыдзімальнік уключыцца ў працу па ператварэнні глейкай масы ў прадмет мастацтва. Абхоплены экстазам натхнення, шкловыдзімальнік можа працаваць нават і пасля афіцыйна табеліруемага часу. Але гэта ўжо начальніка, пасіўнага спартоўца,  не цікавіць. Пазбаўлены натхнення і майстэрства, ён ведае затое, як рэалізаваць свае  спартова-судзейскія фантазіі!!!
А для гэтага яны (суддзі)  крыху раней усіх багуць з ранку на працу. Як правіла,  іх у хаце ніхто і нішто не трымае, бо няма ў іх Хаты з усімі ўключанымі ў гэта слова кампанентамі - ёсць ці пустыя пакоі ці пакоі,  запоўненыя неразуменнем і агрэсіяй у стаўленні ўсіх хто ў ёй жывуць.  Яны садзяцца каля ўвахода, дастаюць секундамер, нататнік. Яны гатовыя да  запаўнення пратаколу фінішавання. Прычым, першыя на фінішы яго не цікавяць - бо ён сам ПЕРШЫ. Яго цікавіць тая катэгорыя, якая не ўкладваецца ў агульнапрыняты нарматыў і прыходзіць на працу з малаважным спазненнем.  Зафіксаваўшы час націскам кнопкі, яны атрымліваюць неапісальнае задавальненне. З часам прыходзіць паняцце разнастайнасці адчуванняў задавальнення і падобная практыка начальніка зачароўвае яго. Запал становіцца паталагічным. "Спартовы суддзя" ўжо не цікавіцца асноўнай працай. Затое ў спосабах фіксацыі спазнелых - яму няма роўных. Развіваючыся і ўдасканальваючыся, ён выбірае асобны цікавячы яго псіхатып структурнага аб'яднання яго прадпрыемства, якое найболей узбуджае і з часам перакладае сваю ўвагу толькі на яго. Як правіла, гэты цэх (аддзяленне) выдатна спраўляецца са сваёй працай, аднак з сілу сваёй занятасці, рабацягі  не заўсёды паспяваюць падлізнічаць і падкрэсліваць вядучую ролю начальніка і адміністрацыі ў выкананых імі паказчыках.  Да гэтага варта дадаць нефармальныя адносіны ўсярэдзіне гэтага структурнага падраздзялення, што зусім не ўладкоўвае "спартовага суддзю", як кіраўніка, аднак надзвычай узбуджае пры "нацягванні".  А калі яшчэ і брыгадзір гэтага цэха - рэальны канкурэнт адміністратару, тое рэгулярнае, а з часам і адзінае "нацягванне" гэтага калектыва з вялікага выбару філіялаў, становіцца абавязковай умовай звычайнага падтрымання адрэналіну і эндарфіну ў арганізме "спартовага суддзі". Не толькі фіксацыя часу прыходу на працу становіцца элементам гульні. У "абранае" падраздзяленне пад рознай падставай укараняюцца  "пацукі" з наступнай арганізацыяй пацучыных бегаў і валтузні. Назіранне за страўліванымі паміж сабой і вяршэнне суда і разбор над імі, ужо пачынае прымаць сакральны сэнс. "Спартовы суддзя" адчувае сябе ўжо мудрым біблейскім царом Саламонам. Можна толькі ўявіць сабе пра адчуванні, якія атрымліваюцца ад гэтага. Рэальны жаночы аргазм, не кажучы пра мужчынскі, тут і побач не стаяў. Наступны этап развіцця "Спартовага суддзі, калі ніхто не спыніць  - напэўна адчуванне Бога…
Баюся прадставіць бо гэта сапраўды будзе страшна……

promo padolski july 27, 2013 21:05 4
Buy for 10 tokens
Рассмотрю предложения по написанию материала по организованному вами блог-туру и другие разумные формы взаимовыгодного сотрудничества с одновременной подачей на страницах ЖЖ и официальной открытой группы Padolski в "Одноклассниках". На этот момент в "Одноклассниках" более 9000 подписчиков,…

?

Log in

No account? Create an account